Graindelavoix

In de ‘Parmenides van Plato’ ontkent Socrates dat vormloze dingen zoals modder, haar of vuilnis deelhebben aan de waarheid van de idee of de oervorm. In de vijftiende eeuw noemt de neoplatonist Nicolaas van Cusa polyfonie ‘uitwerpselen die aan de plavuizen kleven’. Polyfonie was altijd al een crisisrepertoire en dat had 
minder te maken met zijn inhoud dan wel met zijn vorm. Het ontbreekt polyfonie als een vastomlijnde, gesloten vorm en de componisten waren zich daarvan maar al te bewust.

In de veertiende en vijftiende eeuw voeren de polyfonisten de geometrie van de polyfonie en haar vormende, vormloze en vervormde vormen tot een ongekend hoogtepunt. Waarheid is niet te vinden in de perfecte gesloten platonische vormen, maar in de bewegende, open en voortdurend veranderende vormen van de polyfonie.