Guido Belcanto

Guido Belcanto laat zich voor zijn nieuwe plaat ‘Paviljoen der Menselijke Driften’ inspireren door het monumentale reliëf van Jef Lambeaux. In de stenen lichamen herkent hij zijn eigen levenspad: de busker die cafés afschuimde met liedjes van de Zangeres Zonder Naam, de man die zijn lusten bezong zonder schaamte, en de chroniqueur van andermans schaduwkanten, altijd met mededogen en humor. Nu zoeft zijn zilveren Cadillac opnieuw het land door, met in de koffer de nieuwe plaat, naast oude krakers, murder ballads en eigen versies van liedjes van Loudon Wainwright, David McWilliams en de Zangeres Zonder Naam. Het concept? Guido zelf: een veteraan die het nog altijd kan, met een zoete, door het leven gevormde stem.