DINAMO is mijn tweede familie
GREET, vrijwilliger aan de balie van DINAMO, in de bibliotheek en bij de Warande
“Toen ik stopte met werken, wilde ik actief blijven. Mijn vader gaf twintig jaar les bij DINAMO en had hier een vriendengroep opgebouwd. Dat maakte me benieuwd naar DINAMO. Ik wilde geen les geven – wat wil je als je beide ouders leerkrachten waren. Maar de balie, dat zei me wel wat. Het is veel meer dan enkel administratie. Eerst deed ik dat een halve dag per week. Maar het bleek zo plezant dat ik nu een volledige dag kom en ook help aan de toog.”
“Een van onze cursisten, Adrienne, komt hier geregeld langs. Ze is nog heel erg bij de pinken, maar haar zicht is niet meer al te best. Daarom schrijven wij haar cursusafspraken neer in hele grote letters. Op een dag stond ze hier met de instructies van haar nieuwe fornuis. Die waren veel te klein geschreven. We hebben die dan voor haar in grote letters overgeschreven. Adrienne was in de wolken. ‘Nu moet ik geen boterhammen meer eten’, zei ze. Dat was voor mij een echt DINAMO-moment: zij vertrouwt ons en wij kunnen haar helpen.”
SWA, vrijwilliger tijdens de koffiemomenten aan de Rode Toog
“Al twintig jaar sta ik verschillende keren per week achter de toog tijdens het dagelijkse koffiemoment. Daar amuseer ik me mee. Ik ontmoet andere mensen, wat ik belangrijk vind. Ik ben niet gemaakt om thuis te blijven zitten. DINAMO is zowat mijn tweede familie. Heeft iemand een slechte dag, dan probeer ik die op te beuren. En vaak is het gewoon lachen geblazen.”
“Veel koffiedrinkers zijn cursisten, maar we zien bijvoorbeeld ook mensen die op bezoek gaan in de gevangenis aan de overkant van de straat. Ook zij hebben soms nood aan een praatje bij een kopje koffie. Je ziet hier Jan met de pet en Pierre met de hoed, zoals ze in Turnhout zeggen.”
“Op een dag was Helmut Lotti aan het repeteren in de KUUB. Toen hij mij om een kopje koffie kwam vragen, was ik helemaal ontdaan. Helmut Lotti! Ik was zo van de kaart, dat ik enkel een ondertas op het koffieapparaat zette. De koffie liep natuurlijk alle kanten op.” (lacht)
ALI, toogvrijwilliger op maandagavond
“Ooit kwamen mijn vrouw en ik naar Praatpunt om ons Nederlands te verbeteren. Na een tijdje kreeg ik de vraag of ik ook wilde helpen als vrijwilliger. Dat doe ik nog steeds met veel plezier. Ik vind het fijn om te kunnen helpen. Daar maak ik graag tijd voor, naast mijn job.”
“Vandaag is mijn Nederlands al veel beter. Met mijn vrouw ga ik geregeld naar de bibliotheek om wat te lezen. Zo kan ik mijn Nederlands nog verbeteren. Je hoeft je niet te schamen als je fouten maakt. Het is belangrijk om een taal te oefenen als je die wilt leren. Praatpunt is een goede manier om dat te doen, maar ik oefen ook door met mijn collega’s op het werk te praten. Ik heb verschillende vrienden die ook naar Praatpunt komen.”
PEGGY, vrijwillige lesgever
“Al jaren volg ik cursussen bij DINAMO. Naar de voorstellingen van de Warande ga ik ook al van bij de opening, net als naar de bibliotheek. Het is hier zowat mijn tweede thuis. Er hangt een hele toffe sfeer.”
“Ik kom hier heel graag en sinds het einde van de coronacrisis ben ik ook vrijwilliger bij DINAMO. Het verschil met een academie of een instelling voor hoger onderwijs, is niet de inhoud of de kwaliteit van de lessen. Die is bij DINAMO zeer hoog! Het verschil zit in de doelstelling. DINAMO geeft mensen de kans om beter te worden in iets wat ze graag doen of willen leren, vrij van allerlei leerplannen. De mensen en de verbinding met anderen staan centraal. Zowel de lesgevers als de deelnemers zijn sterk gemotiveerd en doen mee met heel veel goesting. Niemand moet hier zijn, maar iedereen wil er wel zijn. Hier kan je zijn wie je bent."
JOLIEN, coördinator van DINAMO
“Al onze activiteiten worden begeleid door vrijwilligers. Zonder hen is er geen DINAMO. Meer dan 250 vrijwilligers zorgen voor een gevarieerd aanbod dat inspeelt op maatschappelijke noden. En tegelijk zorgen ze voor het menselijke karakter van DINAMO.”
“Onze cursisten komen om nieuwe dingen bij te leren, maar ook om mensen te ontmoeten. Deelnemers aan cursussen kennen elkaar vooraf vaak niet. Maar na een tijdje worden dat soms echt vriendengroepen. Op het einde van een cursus volgen er vaak feestjes. Hier zijn zelfs al koppels ontstaan.”
“We hebben veel gepensioneerde deelnemers, maar ook mensen die deeltijds werken, flexibele werkuren hebben of verlof nemen om deel te nemen. En er zijn ook werkzoekenden of mensen die langdurig thuis zijn. We doen activiteiten in zowat het hele gebouw van de Warande. Zo ontdekken bezoekers van de Warande wat wij doen. En omgekeerd maken onze cursisten kennis met het aanbod van de Warande."
