Hier, ik als keizerin

Minnie Maes is de kleinste, grijsste grijze muis.
Ze laat geen sporen na — zo miniem is Minnie.
In een wereld die steeds harder en lelijker — of zoals zij zegt: hardelijker — wordt, trekt Minnie zich terug.
In Molenstraat 103 bus 5 is zij Keizerin en zwaait zij de scepter.
Hier verbrandt ze haar muizigheid en heerst háár gemoed. En anders: kop eraf.
Maar mag ze vuur spuwen in een wereld die al brandt?
Of wordt ze dan wat ze verafschuwt: een jager, een verjager, een kolonist?
Wordt ze die man op imperialistische zegetocht, met enkel verschroeide aarde in zijn kielzog?
En wie heelt dan de wonden?
Veerle Baetens en Bo Spaenc zoeken naar een mogelijk antwoord. Veerle belichaamt Minnie. Ze geeft haar een stem.

Bo’s muziek weeft zich door haar woorden en vormt een tweede stem in Minnie’s universum.
Hier, ik als keizerin is een muzikale monoloog over eenzaamheid, macht en twijfel.
Over hoe luid het kan zijn in een hoofd dat te veel voelt.
Over de angstaanjagende én bevrijdende daad van ruimte innemen.
En over wat er gebeurt wanneer de wereld weer onverwachts aan je deur staat.